Vincent van Gogh

Wybitny malarz holenderski. Był synem pastora. Z polecenia wuja, handlarza dziełami sztuki, od 1869 roku pracował jako sprzedawca obrazów w salonie Goupila w Hadze, od roku 1873 w Londynie oraz w latach 1875-1876 w Paryżu. W roku 1876 zrezygnował z tej pracy. Po kilkumiesięcznym pobycie w Anglii, gdzie pracował jako nauczyciel i pomocnik pastora, podjął studia teologiczne w Amsterdamie, które porzucił na rzecz nauki w szkole misjonarskiej w Brukseli. W latach 1878-1879 prowadził działalność misyjną wśród górników zagłębia węglowego Borinage. Na skutek zatargu z władzami kościelnymi utracił to stanowisko w roku 1880. Załamany psychicznie, zwrócił się ku malarstwu.Początkowo wzorował się na pracach Jeana F. Milleta. Wiatach 1881-1883 mieszkał w Hadze, gdzie korzystał z porad swojego kuzyna, malarza Antona Mauve’a. Od listopada 1885 do lutego 1886 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Antwerpii. Z tego okresu pochodzą obrazy nawiązujące do holenderskiego malarstwa rodzajowego: cechuje je ponury nastrój i ciemna kolorystyka (m.in. „Jedzący kartofle” 1885). W roku 1886 przybył do Paryża, do brata Theo, który zachęcał Vincenta do kontynuowania pracy artystycznej, a jednocześnie był jego doradcą i udzielał wsparcia finansowego. W okresie paryskim (1886-1888) sztuka Vincenta van Gogha uległa głębokiej przemianie na skutek zetknięcia się z malarstwem impresjonistów. W jego obrazach zaczęła dominować lekka szkicowa kreska, jasna kolorystyka i metoda pointylistyczna (pokrywanie obrazu drobnymi punktami czystego koloru). Z tego okresu pochodzi ponad 200 obrazów, głównie widoków Paryża, portretów, krajobrazów, martwych natur. W roku 1888 wyjechał do Arles, gdzie w pełni ukształtował się charakter jego malarstwa: gruba faktura, częste używanie żółci (ulubionego koloru artysty) i deformacja obiektów. Z powodu choroby psychicznej przebywał w zakładzie Saint-Rćmy (1889-1890), gdzie trafił po tym, jak w napadzie szału obciął sobie ucho, by namalować pełen dramatyzmu i bólu „Autoportret z obciętym uchem” (1889). W Saint—Remy powstały m.in. słynne „Słoneczniki” (1888), „Droga z cyprysem i gwiazdą” (1890). Po wyjściu z zakładu zamieszkał w Auverssur-Oise pod opieką dra Paula Gaucheta. Tam w ciągu dwóch miesięcy namalował 70 obrazów, m.in. „Kruki nad polem pszenicy”. W lipcu 1890 roku popełnił samobójstwo.