Żeglarz portugalski w służbie Hiszpanii, podróżnik, jeden z największych odkrywców wszech czasów. Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej. W młodości zaciągnął się do wojska i brał udział w portugalskich wyprawach wojennych do Indii (1505-1511) oraz do Maroka (1513), podczas których dosłużył się stopnia oficera. Relacje żeglarzy z wcześniejszych wypraw nasunęły Magellanowi myśl o istnieniu krótszej drogi na słynne wówczas Wyspy Korzenne (Moluki). Szlak miał prowadzić na zachód, przez Ocean Atlantycki. Po uzyskaniu aprobaty króla hiszpańskiego Karola 1 20.września 1519 roku Magellan wyruszył na czele 5 okrętów i 265 członków załogi na Wyspy Korzenne. W styczniu 1520 roku dopłynął do La Platy. Z powodu buntu załogi i ostrej zimy zmuszony był zatrzymać się w zatoce San Julian, u wybrzeży Patagonii. W październiku odkrył cieśninę nazwaną później jego imieniem (Cieśnina Magellana). 28 listopada wyprawa wypłynęła wreszcie na łagodne wody oceanu, całkowicie odmiennego od burzliwych wód Oceanu Atlantyckiego. Marynarze nadali mu nazwę „El Pacifico” – Spokojny. Magellan nazwał go Morzem Spokojnym. 6 marca 1521 roku wyprawa dotarła do zielonych wysp, które po trudach podróży wydawały się ... czytaj dalej

Żeglarz włoski w służbie hiszpańskiej. Jedna z najwybitniejszych osobowości w dziejach żeglugi. Odkrywca Ameryki. Pochodził z Genui. Początkowo pracował jako tkacz, a następnie został agentem handlowym. Praca ta pozwoliła mu na odbywanie podróży do portów Morza Śródziemnego. Od 1476 roku przebywał w Portugalii, gdzie poślubił córkę mieszkającego w tym kraju żeglarza włoskiego. Na podstawie ówczesnych map, które pilnie studiował, Kolumb sądził, że Półwysep Iberyjski leży niedaleko wschodnich wybrzeży Azji. Był zatem przekonany, że można znaleźć krótszą drogę do Indii, płynąc w kierunku zachodnim. W roku 1484 przedstawił na dworze portugalskim projekt takiej podróży, ale nie uzyskał akceptacji dla swoich zamiarów. W roku 1485 zamieszkał w Kastylii. Po długich staraniach dwór hiszpański zgodził się na zorganizowanie wyprawy, która doszła do skutku w latach w 1492-1493 (I wyprawa). Wraz z dziewięćdziesięcioosobową załogą zamustrowaną na trzech statkach: „Santa Maria”, „Pinta” i „Nina”, Kolumb wypłynął w kierunku zachodnim. Najpierw odkrył Morze Sargassowe, a następnie 12 października 1492 roku (data odkrycia Ameryki) dopłynął do wyspy Guanahani na Bahamach i nazwał ją San Salvador. ... czytaj dalej

Żeglarz angielski. W poszukiwaniu Przejścia Północno-Zachodniego i Północno–Wschodniego odbył cztery wyprawy. Podczas pierwszej z nich, na którą wyruszył w roku 1607, próbował dotrzeć do Chin i Indii przez biegun północny, między Grenlandią a Spitsbergenem. Dopłynął do 80°23′ szerokości geograficznej północnej. Dalszą podróż uniemożliwiły mu lody. W drodze powrotnej odkrył wyspę Jan Mayen. Jego sprawozdania z tej podróży, opisujące bogactwo świata zwierzęcego w okolicach Spitsbergenu, zapoczątkowały wielkie wyprawy łowców fok i wielorybów na wody Północy. W roku 1608 wyruszył na kolejną wyprawę, sfinansowaną tak jak poprzednia, przez Kompanię Moskiewską, starając się znaleźć Przejście Północno-Wschodnie wzdłuż brzegów Europy i Azji. Dotarł aż do Nowej Ziemi, jednakże klimat polarny był zbyt ostry dla jego załogi, co zmusiło go do rezygnacji z dalszej podróży. Rok później (1609) został wysłany na trzecią wyprawę przez holenderską Kompanię Wschodnioindyjską. Ponowił próbę popłynięcia na północny wschód. Osiągnął Przylądek Północny na krańcach Półwyspu Skandynawskiego. Jednakże warunki podróży były niesprzyjające (duże lody), więc zawrócił w kierunku ... czytaj dalej

Portugalski żeglarz i odkrywca drogi morskiej do Indii. W wyprawie zorganizowanej z rozkazu królewskiego w roku 1497 król Manuel I Szczęśliwy powierzył mu dowództwo nad około 170-osobową załogą zamustrowaną na 4 statkach. Jej zadaniem było opłynięcie Afryki i dotarcie drogą morską do Azji. 8 lipca 1497 roku okręty wypłynęły z Lizbony, a w listopadzie minęły Przylądek Dobrej Nadziei. 16 grudnia wyprawa pod wodzą Vasco da Gamy, płynąc na północ wzdłuż brzegów Afryki, dotarła tam, gdzie nie dopłynął jeszcze żaden Europejczyk. 15 kwietnia 1498 roku osiągnęła Malindi, afrykański port położony na północ od Mom-basy. Jego szejk przyjął żeglarzy życzliwie i dał wytrawnego pilota arabskiego, Ahmada ibn Ma-dżida, który poprowadził statki na ostatnim odcinku drogi. Pomoc okazała się bezcenna, dzięki temu Portugalczycy dopłynęli 20 maja do Kalikatu, portu znajdującego się na południowo-zachodnim wybrzeżu Indii. Podróżnicy, stoczywszy walkę z miejscowym lokalnym władcą, wzięli zakładników, a także obfite zapasy korzeni i odpłynęli w drogę powrotną do kraju 28 sierpnia. 10 lipca następnego roku (1499) zdziesiątkowana załoga (55 uczestników wyprawy) powróciła do Portugalii. W drodze Vasco da Gama stracił 2 ... czytaj dalej

Żeglarz angielski, jeden z największych odkrywców. Pochodził z biednej rodziny chłopskiej. Po krótkim terminowaniu u kupca przeniósł się do firmy armatorskiej i od czternastego roku życia pływał na statkach. W roku 1755 wstąpił do marynarki wojennej. Cztery lata później awansował do stopnia podporucznika i brał udział w walkach z Francuzami na terytorium Kanady. W latach 1762-1767 mieszkał w Nowej Fundlandii, gdzie zajmował się sporządzaniem map wybrzeża. Odbył dwie podróże dookoła świata. W pierwszej (1768-1771), płynąc jako dowódca wyprawy na statku „Endeavour”, zbadał Wyspy Towarzystwa (nazwane tak dla uczczenia londyńskiego Towarzystwa Królewskiego – Royal Society), opłynął Nową Zelandię i odkrył cieśninę pomiędzy jej wyspami, nazwaną później Cieśniną Cooka, zbadał wschodnie wybrzeże Australii i przepłynął Cieśninę Torresa. W drodze do Nowej Zelandii popłynął obok przylądka Horn na wyspę Tahiti, gdzie uczestnicy wyprawy dokonali obserwacji zaćmienia Słońca. W latach 1772-1775 odbył drugą wyprawę dookoła świata jako dowódca stat-ków „Resolution” i Adventure”, dokonując pierwszego opłynięcia Ziemi z zachodu na wschód. Celem podróży było zbadanie obszarów wodnych między ... czytaj dalej

Znakomity żeglarz i podróżnik holenderski. Urodził się w Amsterdamie, zmarł w pobliżu Nowej Ziemi. Uczestnik trzech wypraw na morza Arktyki w poszukiwaniu Przejścia Północno-Wschodniego z Europy do Azji. Pierwsza wyprawa została zorganizowana w roku 1594 z inicjatywy rządu holenderskiego i kupców. Dotarła ona do zachodnich i wschodnich wybrzeży Nowej Ziemi, czyli grupy wysp na Morzu Arktycznym o powierzchni 82 600 km2, oraz do 77° szerokości geograficznej północnej, po czym zawróciła, nie osiągnąwszy celu na skutek zablokowania drogi przez lody. Druga wyprawa, podjęta rok później (1595), również nie dotarła do celu. 10 maja 1596 roku zdecydowano się na trzecią wyprawę, na którą wyruszono dwoma statkami pod dowództwem Barentsa. W czasie wyprawy odkryto Spitsbergen (archipelag górzystych wysp na Morzu Arktycznym) i Wyspę Niedźwiedzią, docierając do 80°11 szerokości geograficznej północnej. Jeden z towarzyszy podróży, J.C. Rijp, zawrócił, reszta podróżników popłynęła dalej, do Nowej Ziemi. Przy północno-wschodnim krańcu wyspy statek ugrzązł wśród lodów i załoga była zmuszona przeczekać w niezwykle trudnych warunkach arktyczną zimę. W drogę powrotną wyruszono łodziami w czerwcu 1597 roku. Willem Barents zmarł w ... czytaj dalej