Niemiecki teolog i reformator religijny. Twórca luteranizmu i Kościoła ewangelicko-augsburskiego. Urodził siew niezamożnej, bardzo religijnej rodzinie górnika w Saksonii. Był wychowywany surowo. Szkoły w Mansfeld, Magdeburgu i Eisenach ukończył dzięki szczodrości zamożnych mieszczan. W roku 1501 został studentem prawa na uniwersytecie w Erfurcie, gdzie w 1505 roku złożył egzamin magisterski. Po ukończeniu studiów wstąpił do zakonu augustianów i dwa lata później otrzymał święcenia. W wyniku protekcji elektora saskiego objął w 1508 roku nowo utworzoną katedrę filozofii moralnej na uniwersytecie w Wittenberdze. W roku 1512 uzyskał doktorat z teologii, a następnie został profesorem na wydziale teologicznym. W roku 1514 z polecenia papieża (chcąc pozyskać środki na dokończenie budowy Bazyliki Świętego Piotra w Rzymie) prowadzono ożywioną akcję sprzedaży odpustów darowujących kupującemu kary za dotychczasowe grzechy (papież Leon X ogłosił nawet specjalną listę odpustów). Luter występował przeciwko takim praktykom w kazaniach, twierdząc, że darowanie kar za grzechy zależy wyłącznie od łaski Boga, a jedynym źródłem wiary jest Biblia. 31 października 1517 roku na drzwiach wittenber-skiego kościoła przybił swoje 95 tez ... czytaj dalej

Czeski reformator religijny, teolog i kaznodzieja, twórca husytyzmu. Pochodził z ubogiej rodziny mieszczańskiej. Studiował na uniwersytecie w Pradze, gdzie zetknął się z pismami Anglika Johna Wycliffe’a (Wiklifa), którego poglądy wywarły na niego duży wpływ. W roku 1396 uzyskał tytuł magistra sztuk wyzwolonych, a w roku 1401 został dziekanem tego wydziału. Od roku 1402 działał jako kaznodzieja w Kaplicy Betlejemskiej w Pradze. Głosił poglądy, że głową Kościoła jest sam Chrystus, a przynależą do niego jedynie wierni w stanie łaski i czystości. Ponadto postulował likwidację majątków kościelnych, ganił niemoralne życie i chciwość duchowieństwa, występował w obronie niższych warstw społecznych oraz narodowości czeskiej przeciw dominacji Niemców. Żądał udzielania komunii wiernym pod dwiema postaciami. Sławił piękno języka ojczystego, walczył o jego czystość, przeprowadził reformę ortografii. W roku 1409 został rektorem na uniwersytecie praskim. W 1410 roku arcybiskup Pragi za głoszone poglądy, które zyskały wielu zwolenników, ekskomuniko-wał go. W tym samym roku Hus wydał pracę poświęconą językowi czeskiemu „De ortographia bohémica”. Jako zwolennik jedności narodów słowiańskich przesłał ... czytaj dalej

Włoski zakonnik, kaznodzieja, reformator religijny i poeta. Jego rodzice byli właścicielami sklepu z suknem i należeli do zamożnych obywateli Asyżu. Ojciec żartobliwie nazywał go Franciszkiem, czyli po prostu Francuzikiem, gdyż chłopiec bardzo lubił kupców francuskich, z którymi ojciec prowadził interesy, a ponadto kochał wszystko, co pochodziło z Francji. Często sam śpiewał miłosne i rycerskie pieśni trubadurów po francusku, jako że w młodości był bardzo towarzyski i wiódł wesołe, beztroskie życie. Kiedy miał około 20 lat, wziął udział w wojnie między Perugia a Asyżem, stanąwszy w obronie rodzinnego miasta. Dostał się do niewoli, w której spędził rok. Tam też nabawił się choroby, co nie pozwoliło mu zostać zawodowym żołnierzem,jak zamierzał. Po powrocie do domu prowadził interesy ojca. Rodzina nie mogła zrozumieć, że syn bardziej troszczy się o dobro innych niż o własne. Na rzecz odbudowy kościoła św. Damiana oddał ze sklepu kilka bel sukna i swego wierzchowca. Wolny czas poświęcał chorym w miejscowym przytułku. Rozdawszy także swoje rzeczy biednym, zaczął wieść życie ascetyczne. Ojciec urzędowo go wydziedziczył, czym zresztą Franciszek się nie przejął. Po tym fakcie opuścił dom i całkowicie ... czytaj dalej