Generał polski. Pochodził ze wsi niedaleko Lwowa. Uczęszczał do gimnazjum w Drohobyczu. Po zdaniu matury studiował na polonistyce i filozofii na uniwersytecie we Lwowie. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany – służył w armii austriackiej jako oficer piechoty. Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił w roku 1918 do Wojska Polskiego. Po awansie na stopień pułkownika zajmował w polskiej armii stanowiska dowódcze. Był m.in. dowódcą 81. Pułku Piechoty i dowódcą piechoty 8. Dywizji. W roku 1938 został dowódcą 10. Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej. Stojąc na czele tej brygady, bronił Lwowa we wrześniu 1939 roku, a po wkroczeniu do Polski wojsk radzieckich przedostał się 19 września 1939 roku na Węgry. Stamtąd ze swoimi żołnierzami przedarł się do Francji, gdzie został mianowany generałem brygady. Był współorganizatorem i dowódcą formacji Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W listopadzie i grudniu dowodził utworzoną we Francji 1. Dywizją Piechoty. Najpierw zorganizował, a następnie został dowódcą 10. Brygady Kawalerii Pancernej, która walczyła od roku 1940 w obronie Francji. Po kapitulacji Francji w czerwcu tego roku generał Stanisław Maczek przedostał się do Wielkiej ... czytaj dalej

Generał amerykański, jeden z głównych przywódców alianckich podczas II wojny światowej. Był synem generała Arthura Mac Arthura. W 1903 roku ukończył słynną Akademię Wojskową Stanów Zjednoczonych w West Point z najwyższymi notami. W ciągu dziesięciu lat po ukończeniu akademii służył w armii jako młodszy oficer-inżynier. W roku 1914 spędził kilkanaście miesięcy w Meksyku w Veracruz, który okupowała armia amerykańska. Przez cztery lata pracował w sztabie generalnym. W latach 1917-1918 brał udział w I wojnie światowej. Po zakończeniu wojny został komendantem akademii w West Point (1919-1922). W latach 1922-1925 przebywał na Filipinach, a po powrocie do kraju otrzymał w roku 1930 nominację na szefa sztabu wojsk lądowych. W latach 1935-1936 wysłano go na Filipiny na czele akcji wojskowej. W roku następnym (1937) przeszedł w stan spoczynku w armii amerykańskiej i rozpoczął służbę w armii filipińskiej w stopniu feldmarszałka. Po czterech latach (1941) powrócił do armii Stanów Zjednoczonych, żeby objąć naczelne dowództwo amerykańskich sił zbrojnych na Dalekim Wschodzie. Po inwazji Japonii na bazę amerykańskiej marynarki wojennej w Pearl Harbor na Hawajach (główną bazę Floty Pacyfiku) 7 grudnia 1941 roku i ... czytaj dalej

Amerykański pilot, generał. Od dzieciństwa przejawiał zdolności techniczne: majsterkował, budował modele różnych urządzeń. Po ukończeniu szkoły podstawowej został uczniem szkoły mechanicznej. Tam zainteresował się samochodami, jednakże jego pasją stały się samoloty. Cały wolny czas poświęcał na zgłębianie zagadnień związanych z awiacją- nauką wtedy jeszcze bardzo młodą. Oprócz znajomości zagadnień teoretycznych postanowił poznać problemy lotnictwa od strony praktycznej: zapisał się na kursy pilotażu, które ukończył z wyróżnieniem. Świat techniki był wówczas zajęty budowaniem coraz to doskonalszych maszyn i biciem różnych rekordów. W roku 1922 dwaj lotnicy portugalscy -Gago Coutinho i Saccudra Cabal – pokonali południowy Atlantyk. Przelecieli etapami z Lizbony do Rio de Janeiro. Dwudziestoletni Charles A. Lindbergh kupił w tymże roku samolot wojskowy i po wyremontowaniu go zajął się pokazami lotniczymi. Przez prawie cztery lata stanowiło to jego główne źródło utrzymania. Jednakże umiejętności zdobyte na kursach pilotażu okazały się niedostateczne do podjęcia pracy w zawodzie pilota. Braki wiedzy uzupełnił najpierw w Wojskowej Szkole Lotniczej, a następnie w Wyższej Wojskowej Szkole Lotniczej. Po ... czytaj dalej

Generał polski, naczelnik powstania 1794 roku. Polski i amerykański bohater narodowy. Pochodził z niezamożnej rodziny szlacheckiej. W latach 1765-1769 uczył się w Szkole Rycerskiej w Warszawie, a następnie został wysłany na koszt króla na studia do Francji, gdzie w Paryżu studiował inżynierię wojskową. W roku 1775 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, by wziąć udział w wojnie o niepodległość tego kraju. Przebywał tam do roku 1783. Najpierw kierował pracami fortyfikacyjnymi, m.in. w West Point. W roku 1777 przyczynił się do zwycięstwa pod Saratogą. Za zasługi dla Stanów Zjednoczonych został przez tamtejszy rząd mianowany generałem brygady. W roku 1784 wrócił do kraju i osiadł w majątku Siechanowicze. Podczas wojny z Rosją w roku 1792 w obronie Konstytucji 3 maja odznaczył się jako dowódca w bitwie pod Dubienką; za przyczynienie się do zwycięstwa w bitwie pod Zieleńcami otrzymał Virtuti Militari. Po przystąpieniu króla do konfederacji targowickiej podał się do dymisji i wyjechał za granicę, do Lipska, który stał się wtedy ośrodkiem polskiej emigracji patriotycznej, a potem do Drezna. Po drugim rozbiorze Polski (1793) postanowił wrócić do ojczyzny. Po przybyciu do Krakowa w roku 1794 rozpoczął (24 marca) powstanie ... czytaj dalej

Francuski mąż stanu, generał i pisarz. W wieku 22 lat ukończył szkołę oficerską Saint-Cyr. Brał udział w I wojnie światowej w latach 1914-1916, w tym w jednej z najkrwawszych bitew tej wojny – pod Verdun. W latach 1919-1921 przebywał w Polsce jako członek francuskiej misji wojskowej. Wróciwszy do Saint-Cyr, wykładał historię wojen. W 1924 roku ukończył Wyższą Szkołę Wojenną. W latach 1925-1939 zajmował wysokie stanowiska w armii francuskiej, m.in. w Generalnym Sekretariacie Obrony Narodowej. W tym czasie rozpoczął działalność pisarską – były to głównie prace z dziedziny wojskowości i polityki. Podczas II wojny światowej został wiceministrem obrony narodowej. Przewidując nieuchronną klęskę swojej ojczyzny, był przeciwny pertraktacjom z Niemcami. Po podpisaniu przez rząd Francji kapitulacji przybył w czerwcu roku 1940 do Londynu i wzywał naród do dalszej walki z okupantem. Sam stanął na czele Wolnej Francji, a następnie objął przewodnictwo utworzonego w roku 1942 w Algierze (zamorskiej posiadłości francuskiej w Afryce Północnej) Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (CFLN), przekształconego w roku 1944 w Rząd Tymczasowy Republiki Francuskiej. Z jego ramienia organizował we Francji współdziałanie ruchu ... czytaj dalej

Włoski bohater narodowy, generał, przywódca walk o wyzwolenie i zjednoczenie Włoch. Pochodził z rodziny rybackiej; od najmłodszych lat pracował jako żeglarz. W roku 1833 przystąpił do rewolucyjnej organizacji Młode Włochy, a w następnym roku walczył w jej szeregach w powstaniu sabaudzkim. Po klęsce powstania, skazany zaocznie na śmierć, wyemigrował najpierw do Francji i Tunezji, a w roku 1835 do Ameryki Południowej, gdzie przez 6 lat walczył o wyzwolenie krajów amerykańskich z rąk kolonizatorów. Od tego czasu do końca życia nosił czerwoną koszulę -strój republikański. W roku 1848 powrócił do Włoch na wieść o wybuchu rewolucji i stanął na czele oddziałów ochotniczych działających w okolicach Bergamo, wspomagających króla Sardynii w jego walce z Austrią. Po klęsce króla zorganizował partyzantkę w Alpach (w jej szeregach walczyli też Polacy) i z oddziałem „czerwonych koszul” przyszedł z pomocą Rzymskiej Republice, walczącej z Francuzami. Nie godząc się na kapitulację Rzymu, wymknął się z miasta z oddziałem ochotników, przedarł się do Piemontu, a stamtąd do Stanów Zjednoczonych. W roku 1854, uzyskawszy prawo powrotu, osiedlił się na włoskiej wysepce Caprera. W1859 roku, w czasie wojny ... czytaj dalej

Amerykański generał i polityk. W roku 1915 ukończył znaną elitarną Akademię Wojskową w West Point. Był oficerem piechoty i wojsk pancernych. W latach 1935-1939 pełnił funkcję zastępcy szefa misji wojskowej Stanów Zjednoczonych na Filipinach. Po przystąpieniu swego kraju do II wojny światowej został w roku 1942 skierowany do Londynu w celu zorganizowania alianckiej operacji desantowej w północnej Afryce, którą przeprowadził w listopadzie tegoż roku. W roku 1943    mianowano go naczelnym dowódcą wojsk sojuszniczych w północnej Afryce. Kierował kampanią tunezyjską, czyli operacją wojsk alianckich przeciwko państwom osi, zakończoną wyzwoleniem Afryki Północnej i kapitulacją wojsk niemieckich i włoskich. Następnie dowodził inwazją na Sycylię i Włochy. W grudniu 1943 roku został naczelnym dowódcą Sojuszniczych Sił Ekspedycyjnych, które w czerwcu roku 1944    dokonały inwazji w północnej Francji. Po zakończeniu II wojny światowej powierzono mu dowództwo amerykańskich wojsk okupacyjnych w Niemczech, a następnie stanowisko szefa sztabu armii Stanów Zjednoczonych. Wiatach 1948-1953 Eisenhower pełnił funkcję prezydenta uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku, będąc jednocześnie w latach 1948-1949 doradcą wojskowym ... czytaj dalej

Generał, twórca Legionów Polskich we Włoszech. Od roku 1771 służył w wojsku saskim, a od roku 1792 w armii polskiej. Walczył w powstaniu kościuszkowskim (1794) i był jednym z wybitniejszych dowódców insurekcji. W sierpniu tegoż roku wsławił się odparciem ataków wojsk pruskich i rosyjskich na Warszawę. Dokonawszy tego, wyprawił się do Wielkopolski, aby wesprzeć walczące oddziały powstańcze. Zdobył Gniezno i Bydgoszcz i zmusił wojska pruskie (przez umiejętne atakowanie tyłów) do wycofania się z tych terenów. Po III rozbiorze Polski najpierw pozostał w kraju, liczył bowiem na zjednoczenie ziem polskich przy poparciu Prus. Nie doczekawszy się tego, wyjechał na emigrację do Francji. W październiku roku 1796 przybył do Paryża i zaproponował rządowi francuskiemu utworzenie polskich Legionów z wziętych do niewoli Polaków, służących w armii austriackiej. Pomysł utworzenia oddziałów walczących u boku Francuzów zrodził się już podczas powstania kościuszkowskiego. Realizację planów umożliwiły zwycięstwa Napoleona we Włoszech i potrzeba dalszej rozbudowy armii Bonapartego. W 1797 roku Dąbrowski podpisał w Mediolanie z rządem lombardzkim układ w sprawie powołania Legionów. Jako ich dowódca cieszył się Dąbrowski ... czytaj dalej

Generał wojsk polskich, węgierskich i tureckich, wybitny oficer i teoretyk artylerii, autor prac z zakresu wojskowości, matematyki i historii. Urodził się w Tarnowie. W Warszawie ukończył Szkołę Artylerii i Inżynierów. W roku 1811 został porucznikiem artylerii konnej. Rok później uczestniczył w kampanii napoleońskiej. Po utworzeniu Królestwa Polskiego był wykładowcą w Zimowej Szkole Artylerii, gdzie m.in. prowadził doświadczenia z rakietami bojowymi. W roku 1822 za działalność w Wolnomularstwie Narodowym został uwięziony przez władze carskie i usunięty z wojska. Po uwolnieniu przebywał w Galicji, zajmując się budową cukrowni i gorzelni w wielkich majątkach ziemskich. Po wybuchu powstania listopadowego w 1831 roku został dowódcą baterii. Później, po bitwach pod Iganiami i Ostrołęką, w których odznaczył się brawurowym dowodzeniem artylerią konną, awansowany do stopnia generała brygady. Po upadku powstania przebywał na emigracji we Francji. W roku 1832 był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Literackiego w Paryżu. Początkowo związał się z Hotelem Lambert. Założył w roku 1835 Polskie Towarzystwo Politechniczne. Celem towarzystwa było kształcenie Polaków. Członek Tajnego Związku Jedności Narodowej, dążył do ... czytaj dalej