Sir Winston Leonard Spencer Churchill

Brytyjski mąż stanu, długoletni przywódca Partii Konserwatywnej, pisarz. Absolwent wojskowej szkoły kawalerii. Pełnił służbę wojskową w Indiach; uczestnik brytyjskiej wyprawy do Sudanu, mającej na celu podbój tego kraju. W latach 1899-1900 brał udział w wojnie Anglii z Burami, potomkami pierwszych kolonizatorów holenderskich w Afryce Południowej, którzy bronili swoich republik – Transwalu i Oranii. Z wojny tej nadsyłał do gazet londyńskich korespondencje. W roku 1900 rozpoczął działalność polityczną: został posłem do parlamentu z ramienia konserwatystów, a w latach 1906-1922 był posłem z ramienia liberałów. W latach 1908-1910 otrzymał tekę ministra handlu, w 1910-1911 ministra spraw wewnętrznych, a w 1911-1915 został pierwszym lordem admiralicji, czyli zwierzchnikiem brytyjskiej marynarki wojennej. W okresie I wojny światowej doprowadził do wysadzenia desantu na półwyspie Gallipoli (Geli-bolu), który miał zdobyć Dardanele, lecz wyprawa nie udała się, a Churchilla zdegradowano do stanowiska dowódcy pułku. W roku 1917 powrócił do działalności politycznej, obejmując funkcję ministra zaopatrzenia wojskowego, a dwa lata później ministra wojny i lotnictwa, którym był do roku 1921. W tymże roku otrzymał stanowisko ministra kolonii (do 1922), w latach 1925-1929 sprawował urząd kanclerza skarbu. Był głównym rzecznikiem interwencji zbrojnej przeciwko rewolucyjnej Rosji radzieckiej w roku 1917. W tym czasie rozstał się z Partią Liberalną i powrócił do Partii Konserwatywnej -od 1925 roku był jej czołowym działaczem. W okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej sprzeciwiał się ugodowej polityce rządu brytyjskiego wobec Hitlera. Po wybuchu II wojny został ponownie (1939-1940) pierwszym lordem admiralicji. W maju 1940 roku stanął na czele rządu, którym kierował do roku 1945. W 1941 roku podpisał Kartę Atlantycką. Był zwolennikiem współpracy wojskowej ze Związkiem Radzieckim w czasie II wojny światowej. Należał do głównych wojennych przywódców aliantów – państw sprzymierzonych przeciwko Niemcom. Brał udział w konferencjach w Teheranie (1943), w Jałcie (1945) i w Poczdamie (1945). W wyniku zwycięstwa laburzystów w lipcu 1945 roku utracił stanowisko premiera. W latach 1951-1955 został ponownie premierem rządu Wielkiej Brytanii. Za pamiętniki z czasów ostatniej wojny „The Second World War” otrzymał literacką Nagrodę Nobla w 1953 roku.