Pierre de Coubertin

Francuski historyk i pedagog. Był spadkobiercą znanej rodziny francuskiej. Już w czasach studenckich doceniał wagę sportu. Chcąc lepiej poznać model systemu edukacyjnego, mającego na celu kształcenie fizyczne i moralne młodzieży, jeździł kilkakrotnie do Wielkiej Brytanii, której szkolnictwo pod tym względem uważał za ideał. Wkrótce stał się ekspertem w dziedzinie sportu i zorganizował sport amatorski we Francji. W roku 1888 wysunął ideę wznowienia igrzysk olimpijskich i jednocześnie określił kodeks sportowca amatora. Nowożytne igrzyska miały być organizowane na wzór igrzysk greckich, które odbywały się co cztery lata w czasie letniego przesilenia dnia z nocą w Olimpii na Peloponezie. Przed rozpoczęciem igrzysk ogłaszano święty pokój, nakazujący zaprzestanie wszelkich walk i gwarantujący bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom igrzysk. Z całej Grecji i jej kolonii przybywali zawodnicy, którymi mogli być tylko wolni i o nieposzlakowanej opinii Hellenowie. Nad przebiegiem uroczystości czuwali wybrani sędziowie, którzy sprawdzali uprawnienia zgłaszających się zawodników, odbierali od nich przysięgę przestrzegania obowiązujących przepisów, rozstrzygali o zwycięstwie w wątpliwych wypadkach i rozdawali nagrody. Zwycięzcy otrzymywali wieńce z gałązek drzewa oliwnego i składali ofiary dziękczynne. Ku ich czci pisano pieśni. Igrzyska olimpijskie były uroczystością ogólnogrecką. Pierre de Cou-bertin zafascynowany pięknem idei olimpijskiej zdołał nią zarazić spore grono ważnych osobistości. Dla jej realizacji zorganizował w roku 1894 międzynarodowy kongres w Paryżu, na którym utworzono Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Funkcję przewodniczącego objął Pierre de Coubertin, i sprawował tę godność do roku 1925. Zaprojektował także flagę olimpijską, symbol pokoju, wyobrażający zjednoczenie pięciu kontynentów. Z jego inicjatywy zostały zorganizowane dwa lata później (1896) pierwsze nowożytne igrzyska olimpijskie w Atenach, a w roku 1924 pierwsze zimowe igrzyska olimpijskie we francuskiej miejscowości Chamonix. W czasie igrzysk olimpijskich w Sztokholmie, które odbyły się w roku 1912, zgłosił do konkursu (pod pseudonimem Georges Hohrod) swój wiersz „Oda do sportu” i zdobył złoty medal olimpijski. Pisał książki i artykuły o wychowawczej i kulturotwórczej roli sportu. Zmarł w Lozannie.