Nicolas Leonard Sadi Carnot

Fizyk francuski, jeden z twórców teorii silników cieplnych. Urodził się w Paryżu jako pierworodny syn Laza-re’a Nicolasa Carnota (1753-1823), wybitnego francuskiego generała i męża stanu, utalentowanego dowódcy, mistrza sztuki fortyfikacyjnej, matematyka, twórcy geometrii rzutowej, współtwórcy armii rewolucyjnej podczas Wielkiej Rewolucji Francuskiej, członka Dyrektoriatu, członka Trybunału, ministra wojny, ministra spraw wewnętrznych. Reszta rodziny Carnota była także uzdolniona i oddała Francji nieocenione zasługi. Brat Hippolyte był senatorem i ministrem oświaty, a jego syn Marie François Sadi w latach 1887-1894 – prezydentem Francji. Nicolas Léonard Sadi poświęcił się fizyce, w której najbardziej interesowały go
przemiany ciepła w inne formy energii. Prowadził w tej dziedzinie badania, a swoje
wnioski zawarł w pionierskiej pracy z zakresu termodynamiki pt. „Réflexions sur la pui-
ssance motrice de feu et les machines propres
a développer cette puissance” („Rozważania
nad siłą motoryczną ognia i maszynami zdatnymi do rozwijania tej siły”). Książka ukaza-
ła się w roku 1824. Jej autor miał zaledwie
28 lat. Carnot pierwszy zwrócił uwagę na to,
że pracę użyteczną można uzyskać tylko
wtedy, gdy ciepło przechodzi od ciała cieplejszego do chłodniejszego. Cykl Carnota
jest odwracalnym procesem kołowym, podczas którego następuje zmiana energii we-
wnętrznej na mechaniczną, czyli zamiana
ciepła na pracę. Cykl prosty składa się z 4
procesów: 1. – sprężanie izotermiczne; 2. -
sprężanie adiabatyczne (tzn. zachodzące
w układzie odizolowanym termicznie od
swego otoczenia); 3. – ekspansja izotermiczna; 4. – ekspansja adiabatyczna. Podczas 1.
procesu ciało, w którym przebiega cykl Carnota, jest chłodzone w chłodnicy (o stałej
temperaturze), i oddaje jej wtedy pewną ilość
ciepła. W procesie 2. wzrasta temperatura
ciała roboczego do temperatury równej temperaturze grzejnika, od którego ciało robocze
będzie pobierać ciepło w następnym procesie. W trakcie 3. procesu ciało robocze, kontaktując się z grzejnikiem, pobiera od niego
pewną ilość ciepła, zachowując przez cały
czas    stałą    temperaturę.
W 4. procesie temperatura ciała roboczego spada do wartości wyjściowej. Praca wykonana w cyklu Carnota przez ciało robocze jest mniejsza od energii otrzymanej z grzejnika o wartość energii przekazanej chłodnicy w postaci ciepła. Carnota uważa się za współtwórcę termodynamiki.