Ernesto Guevara de la Serna

Rewolucjonista latynoamerykański. Z pochodzenia był Argentyńczykiem, z zawodu zaś lekarzem. W okresie studiów przyłączył się do prokomunistycznego ugrupowania w Gwatemali, a następnie wyjechał do Meksyku z zamiarem prowadzenia działalności agitacyjnej wśród tamtejszej ludności. W Meksyku spotkał się z Fidelem Castro, z którym ściśle współpracował w przeprowadzaniu rewolucji na Kubie w latach 1956-1959. Po jej zwycięstwie został członkiem kubańskich władz państwowych i kierownictwa partii komunistycznej. W latach 1961-1965 był ministrem przemysłu w rządzie kubańskim.
Wroku 1965 wyjechał do Konga i Tanzanii w Afryce, by tam walczyć w organizacjach partyzanckich. Jego posłannictwem było uwolnienie narodów z rąk wyzyskiwaczy. Wierny swej rewolucyjnej misji porzucił pracę w administracji i pojechał do Boliwii. Chciał przekonać tamtejsze społeczeństwo, a zwłaszcza chłopów na wsi, do walki przeciwko wojskowej dyktaturze. Przemierzał Boliwię wzdłuż i wszerz, organizując oddziały partyzanckie. Sam także brał udział w walkach. Po jednej z nieudanych akcji został schwytany i rozstrzelany. Jego poglądy polityczne określono mianem guevaryzmu. Che Guevara twierdził, że w krajach rozwijających się istnieje społeczno-ekonomiczne podłoże do wybuchu rewolucji. Jej celem miało być obalenie istniejących reżimów, ustanowienie władzy rewolucyjnej i realizacja socjalistycznych przemian ustrojowych. Uważał, że rewolucję można przeprowadzić jedynie podczas walki zbrojnej. Jej dowodzeniem miała zająć się awangarda rewolucjonistów, podobnych jemu oraz Fidelowi Castro. Rewolucjoniści mieli tworzyć tak zwane ogniska partyzanckie, foco guerrillero, o jednolitym kierownictwie. Che Guevara uważał, że rewolucjoniści muszą być wspomagani przez chłopów, stanowiących nie tylko siły miejscowe wspierające oddziały partyzanckie, dobrze znających teren, ale także mających obowiązek wyżywić towarzyszy walki. Swą nieugiętą postawą i wiernością głoszonym poglądom pozyskał sobie wielu zwolenników na Zachodzie, w tym rzesze młodzieży. Był idolem rewolty młodzieżowej w roku 1968 w wielu krajach, m.in. we Francji. Autor m.in. „Kuba. Wojna partyzancka” (1960), „Epizody wojny rewolucyjnej” (1963), „Dziennik z Boliwii” (1968). Che Guevara stał się w Ameryce Łacińskiej symbolem nieugiętego rewolucjonisty.