Albrecht Durer

Najwybitniejszy malarz i grafik niemiecki okresu renesansu. Był trzecim z ośmiorga dzieci złotnika Albrechta starszego z Norymbergi. W 1485 roku zaczął pobierać nauki w pracowni ojca, a następnie w latach 1486-1489 u malarza Michaela Wolgemuta. Wykonywał różne zamówienia: ołtarze skrzydłowe, wizerunki fundatorów, obrazy dewocyjne, projekty witraży, drzeworyty i miedzioryty. W roku 1490 wędrował po Szwajcarii i Alzacji, a w latach 1494-1495 i 1505-1506 przebywał we Włoszech (pierwsza podróż do Włoch była spowodowana ucieczką z Niemiec przed panującą wtedy zarazą), gdzie poznał zdobycze renesansu włoskiego. Lata 1520-1521 spędził w Niderlandach. Działał w rodzinnym mieście, Norymberdze, prowadząc warsztat malarski i graficzny. Ożenił się z Agnes Frey, córką rzemieślnika, ale małżeństwo było bezdzietne. Najwybitniejszym dziełem pierwszego okresu twórczości jest cykl 14 drzeworytów do „Apokalipsy” (1498), cykl malarskich autoportretów artysty oraz miedzioryty, m.in. „Syn marnotrawny”. Zainspirowany ideałami humanistycznymi po powrocie z Włoch namalował słynne dzieło „Adam i Ewa” (1507), będące wynikiem prowadzonych od roku 1500 studiów nad idealnymi proporcjami ciała ludzkiego. W latach 1508-1509 powstało główne dzieło religijne artysty – „Ołtarz Hellera”, które zapowiadało nowy, monumentalny styl, charakterystyczny dla późniejszej twórczości Diirera, widoczny zwłaszcza w namalowanych dwa lata przed śmiercią dwóch dużych tablicach z wizerunkami „Czterech apostołów” (1526). Zostały one wykonane dla ratusza w Norymberdze. Jako grafik, Diirer uchodzi za mistrza drzeworytu i miedziorytu (pozostawił po sobie około 350 drzeworytów, ponad 100 miedziorytów i rycin, a także ponad 1000 rysunków i akwarel). Jest twórcą takich arcydzieł (miedzioryty) jak: „Rycerz, śmierć i diabeł” (1513), „Św. Hieronim w celi” (1514), „Melancholia” (1514). W latach 1523-1528 ukazały się traktaty Diirera: „Nauka o mierzeniu” i „Cztery księgi o proporcjach” -wynik długoletnich studiów. Traktaty miały służyć jako podręczniki nauki malarstwa. Pod koniec życia stworzył wybitne rysunkowe portrety znanych humanistów, m.in. „Erazma z Rotterdamu” (1526), używając do pracy srebrnego ołówka, pędzelka, tuszu, piórka i węgla. Jego dzieła przez wieki wywierały wielki wpływ na twórczość artystów europejskich.